Ο Άνθρωπος, ο Αγωνιστής, ο Αντιστασιακός με Α κεφαλαίο.

ΛΑΜΠΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ:

Ο Άνθρωπος, ο Αγωνιστής, ο Αντιστασιακός με Α κεφαλαίο.

Ιανουάριος 04, 2018 11:15 ΠΜ
Ο Άνθρωπος, ο Αγωνιστής, ο Αντιστασιακός με Α κεφαλαίο.
Θεωρώ βαθιά ψυχική υποχρέωση και ιερό καθήκον να αναφέρομαι στον Λάμπη Αλεξανδρόπουλο. Ο Λάμπης σχηματίστηκε μέσα μου ως ύπαρξη πριν ακόμα τον γνωρίσω. Άκουγα την μάννα μου να μιλά με τον πόνο της κόρης που περιμένει το κακό μαντάτο για τον πατέρα της.  Έκλεγε όταν θυμόταν το ταξίδι του μελλοθάνατου πατέρα της από τις φυλακές της Κορίνθου προς το δικαστήριο της Ζακύνθου και την αναμενόμενη εκτέλεσή του. Μέσα σε τέτοιες δακρύβρεχτες  στιγμές άκουσα το όνομα και του Λάμπη Αλεξανδρόπουλου. « Ήταν από το Πύργο και ήταν μαζί με τον παππούλη σου στην φυλακή.» μου είπε ατενίζοντας μακριά τον ορίζοντα χαμένη με το νου της στο 1949.  Ήταν ακόμα και με ένα Νίκο Νικολόπουλο από την Χαλαμπρέζα ( Πρόδρομο) και του είχε δώσει το κομπολόι του όταν τον πήραν για εκτέλεση. Του είπε «παρ το Γιώργη και δώσετο  στο παιδί μου που σε λίγο καιρό θα γεννηθεί» Ήταν 27 Απρίλη του 1949. 
Το 1974 ήμουν πιτσιρικάκι. Άρχισαν να περνούν από το χωριό οι πρώτοι υποψήφιοι βουλευτές. Κάποιοι εξ αυτών  περνούσαν με κουστωδία. Ήρθε στο χωριό και  ένας σκαραβαίος. Μέσα του επιβιβασμένοι ήταν τρείς άντρες. Οι κινήσεις τους δεν ήταν  σαν των άλλων. Πλησίασαν στο καφενείο και ζήτησαν τον Γιώργη τον Αναστασόπουλο. 
«Πατέρα μην πας και μπλέκεις πάλι.» είπε μια απ΄ τις κόρες. Για να συμπληρώσει   η γιαγιά μου «το ξέχασες τι πέρασες ?». 
Ο παππούς πλησιάζει το αραγμένο αμάξι. Μέσα είναι ο Μαρίνης Λάμπρος , ο Γρηγόρης Καλομοίρης και ο Λάμπης Αλεξανδρόπουλος. 
«Μπάρμπα- Γιώργη…» λέει με συγκίνηση ο Λάμπης, «δεν με γνώρισες?»  
«….» 
«Μπάρμπα- Γιώργη. Ο Λάμπης είμαι ο Αλεξανδρόπουλος. Είμαι εγώ που στην Κόρινθο, ήμουν ο πιο μικρός της παρέας!». 
«Λάμπη μου … παιδάκι … μου…» 
Έπεσε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Έσμιξαν σαν να έσμιξαν δυο βουνά.  
Μετά κύλισε ο καιρός και η ιστορία. Το 2004 βρήκα τον Νίκο Νικολόπουλο τον γιό του Νίκου του Νικολόπουλου και του έδωσα το κομπολόι που είχε αφήσει ο πατέρας του στον παππούλη μου. Ρώτησα τον Λάμπη αν γνώριζε την ιστορία αυτή. 
«Τον Απρίλη του 1949 με είχαν πάρει από την Κόρινθο. Ήμουν στις φυλακές της Κέρκυρας. Θυμάμαι όμως ότι στην Κόρινθο κοιμόμασταν όλοι χάμω γύρω-γύρω με το κεφάλι ο καθένας προς τον τοίχο της αίθουσας. Μάλιστα στην μέση είχαν σανίδες σε σχήμα Π. Όποιον έπαιρναν «για βόλτα» … μετά έφερναν και έριχναν πάνω στις σανίδες τα ρούχα του…». 
     Όταν μιλώ με συντρόφους   ή αναζητώ με την σκέψη μου ποιος ή ποιοι ήταν εκείνοι, από όσους είχα την χαρά και την τύχη να βρεθώ μαζί τους ,που  άξιζαν τον «τίτλο», το «αξίωμα», τον χαρακτήρα του κομμουνιστή, ο Λάμπης  μαζί με τον Παναγιώτη Κοσιώνη και τον Τάκη Τσίγκα κλείνουν αυτό το κεφάλαιο. 
Είχα την ευτυχία να ακούσω πολλές φορές την καθοδήγησή του «Μη φεύγετε από τον τόπο σας.  Μην πουλάτε την γη σας. Βάλτε τις γυναίκες να φτιάχνουν υφαντά, γλυκά του κουταλιού για να ενισχύσουν το μεροκάματό του σπιτιού.» 
Αλλά κυρίως την εξιστόρηση πολλών γεγονότων  από την δράση του στην Εθνική Αντίσταση « Μεγάλη Παρασκευή βράδυ και από το Καλέντζι ανεβήκαμε πάνω στην ράχη του Ωλονού για να πέσουμε  το πρωί  στην Κρυόβρυση»,  από  την μάχη του Πύργου « ο στρατός είχε βάλει πολυβόλα πάνω στο καμπαναριό του Αι Νικόλα…»,από  την ζωή του στην εξορία « Ο Ρίτσος πάντα ήταν γελαστός. Κοίταζε το πέλαγος καπνίζοντας ή ζωγράφιζε πάνω σε πέτρες. Ο Λουντέμης ήταν πάντα νευρικός. Του έφταιγαν όλα.» Την σύλληψή του την 21η Απριλίου του 1967  « Τα γραφεία της ΕΔΑ ήταν γωνία Μιαούλη και 28ης Οκτωβρίου. Τότε είχαν πει ότι θα έκαναν έλεγχο στα οικονομικά των κομμάτων. Ήρθαν και με συνέλαβαν. Όπως κατεβαίναμε τις σκάλες ανέβαιναν οι αδερφοί Μιχαλόπουλοι από το Αρβανίτη. Ούτε αυτοί είχαν πάρει χαμπάρι ότι είχαμε δικτατορία. Συνέλαβαν και αυτούς και μας πήγαν στο Γυμνάσιο Αρρένων. Από ένα ραδιοφωνάκι  ενός χωροφύλακα που έπαιζε εμβατήρια μάθαμε  τι είχε γίνει… Μετά από λίγες μέρες με αρματαγωγό μας πήγαν στα Γιούρα…» 
Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου σκοτώθηκε ο Βασίλης Φάμελος. «Το σπίτι του νεκρού ήταν κάτω από το Επαρχείο. Όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Πήραμε το παλικάρι και το πήγαμε στο Καταράχι. Θυμάμαι τον παπά που έτρεμε. Η κηδεία έγινε στα γρήγορα…»
Όταν μιλώ για τον Λάμπη αισθάνομαι ότι μιλώ για δικό μου άνθρωπο. Και τι άνθρωπο? Με το Άλφα κεφαλαίο και να μιλήσουμε για το κόμμα του το ΚΚΕ, ο Λάμπης υπήρξε Κομμουνιστής με το Κάπα κεφαλαίο.
 
Επιμέλεια:

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ 

protinews

 

Share this:
Tags:

Η Εξάπλωση του Κορωνοϊού Live Map